@

inicijativa za licna karta

-

FROM:
Lubomir Bocvarov
TO:
mail@ustavensud.mk
Message flagged Thursday, January 26, 2012 1:21 PM

-

У. Број: _____/2012
.
Дата на поднесување: 01/26/2012
.
До Уставниот суд на Република Македонија
.
Иницијатива
.
од Љубомир Бочваров, од 2220 Свети Николе, “25 мај 11“,
тел. 032/440-710
cooper_bocvar@yahoo.com
.
Предлагам Уставниот суд на Република Македонија да донесе ваква
.
О Д Л У К А
.
Во Членот 14 од Законот за изменување и дополнување на Законот за личната карта (Сл.Весник на Р.Македонија бр.19 од 19.02.2007 година), зборовите по запирката “ но најдолго до три години од денот на влегувањето во сила на овој закон.“ СЕ УКИНУВААТ..
Посебно барање:
.
Барам Уставниот суд да донесе привремена мерка со која до донесувањето на предложената Одлука ќе ја одложи примената на Законот за изменување на Законот за личната карта (Службен весник на РМ, бр. 10 од 25.01.2010 година) со кој од три на пет години е изменет рок од членот 14 на Законот за изменување и дополнување на Законот за личната карта (Сл.Весник на Р.Македонија бр.19 од 19.02.2007 година) – бидејќи тој одложувачки рок истекува на 27.02.2012 година.

.
Образложение
.
1. Според член 2 од Законот за личната карта (Сл. Весник на Р.Македонија бр.08/95 од 15.02.1995 година) пропишана е обврска:
“Секој граѓанин со наполнети 18 години живот должен е да има лична карта.“
.
2. Според член 7 од истиот Закон, таа обврска граѓанинот ја исполнува така што врз основа на негово писмено барање Министерството за внатрешни работи му издава лична карта и тоа:

“ На граѓанин помлад од 25 години живот личната карта му се издава со рок на важење од 7 години, на граѓанин од 25 до 50 години живот личната карта му се издава со рок на важење од 15 години, а на граѓанин постар од 50 години живот личната карта му се издава со трајно важење.“

.
3. Според Членот 4 од Законот за изменување и дополнување на Законот за личната карта (Сл. весник на Р Македонија бр.16/04, од 22.03.2004 год.), од стапувањето во сила на ТОЈ закон па во иднина, “Личната карта се издава со рок на важење од десет години, а за граѓанин помлад од 27 години живот со рок на важење од пет години.”.

.
4. Според член 14 од Законот за изменување и дополнување на Законот за личната карта (Сл.Весник на Р.Македонија бр.19 од 19.02.2007 година) “ Личните карти издадени пред денот на влегувањето во сила на овој закон ќе важат до рокот на важење кој е наведен во личната карта, но најдолго до три години од денот на влегувањето во сила на овој закон.“

.
5.Според член 1 од Законот за изменување на Законот за личната карта (Службен весник на РМ, бр. 10 од 25.01.2010 година) одложувачкиот рок за важење на личните карти е изменет на пет години.

.
6.
Одредбата на членот 14 од Законот за изменување и дополнување на Законот за личната карта (Сл.Весник на Р.Македонија бр.19 од 19.02.2007 година),

- “Личните карти издадени пред денот на влегувањето во сила на овој закон ќе важат до рокот на важење кој е наведен во личната карта, но најдолго до три години од денот на влегувањето во сила на овој закон.“,

.
- во делот “ но најдолго до три години од денот на влегувањето во сила на овој закон.“
.
- е спротивна на Уставот на Република Македонија
.
- бидејќи го нарушува принципот на владеење на правото
.
- со тоа што важењето на личната карта која на граѓанинот му била издадена со трајно важење
.
- ја ограничува на три/пет години сметано од 27.02.2007 година, кога тој Закон стапил во сила.
.
7.
Граѓанинот кој има лична карта со трајно важење еднаш засекогаш ја исполнил својата обврска да има лична карта.
Спротивно на принципот на владеење на правото е со подоцнежен закон да се пропишува ништовност на веќе исполнетата обврска.
Според член 52 став 4 од Уставот на Република Македонија
“Законите и другите прописи не можат да имаат повратно дејство,
освен по исклучок, во случаи кога тоа е поповолно за граѓаните.“
.
8.
Што за граѓанинот е поповолно утврдува тој самиот.
Ако му е нужда, граѓанинот може да побара да му се издаде нова лична карта во постапка каде од него се земаат биометриски податоци и така граѓанинот самоволно ќе се вклучи во новиот рок на важење на личната карта (најмногу до 10 години).

.
9.
Колку што мене ми е познато во практиката, за добивање одредени права (субвенции, пензии,) управните органи, јавните фондови (пензискиот и здравствениот) па дури и банките на стари луѓе со лични карти со трајно важење им бараат нови лични карти.

.
Молам Уставниот суд на Република Македонија поитно да одлучи по мојава иницијатива и барањето за привремена мерка.
.
Со почит,

Љубомир Бочваров

.

1
О, вие што се испиливте без топли квачки,
наречниците ви пропишале судбина груба:
да бидете тупави џилити, саде голи рачки,
фаланга која вечно ќе проодува во дубак.
2
Та дури и помошен мотор некој да ви стави,
не ви пали, само вергла и прецицано кашла
зашто не свеќици ами свеќи ѓаволот вглавил,
за да кадите зарад судбината што ве снашла.
3
Залудно е буткање и пуштање на удолница,
куплунгот на лигавењето со слава не сврзува,
осудени сте на кататонија во себеболница -
така минува секој што со раѓањето избрзува.
4
И еден ден, кога ќе бидеш старец или старица,
ќе ти текне дека беше неистресена сламарица.

Една од причините поради која македонската ракометна репрезентација ги губи речиси добиените натпревари е слоганот со кој во текот на паузите играчите меѓусебно се бодрат.

.
Имено, еден од нив (веројатно капитенот или тренерот) извикува “За кого?“ а потоа сите одговараат “За Македонија!“.
.
Тоа е припроста работа и всушност е тавтологија а нејзина главна одлика е тапкање во место.
.
Играчите се во тимот на Мекедонија и се подразбира дека играат за неа, впрочем, носат дресови на кои тоа е веќе напишано. Но, поентата не е тие само да играат за Македонија туку во натпреварите да победуваат.
.
Значи, бодрењето треба да биде насочено кон победничкиот резултат и слоганот треба да се доведе во разумната варијанта и да гласи:
.
“За кого?“ – “За победата!“.

Ова е мој препев на песната
I Wandered Lonely as a Cloud
Final Version (1815)
By William Wordsworth
1
Осамен, како облак почнав да си скитам,
преку долови и ридови си лебдев среќен,
но одеднаш една толпа ми смени ритам -
здогледав рој од златесто штрково цвеќе;
крај езерото, се гушкаше под голи гранки,
со ветерот опијанет од неговото *фанки.
2
Еднододруго стиснати како неделиво јато
како Млечниот пат со своите ѕвезди мали,
китките беа трепетлив срп од живо злато
закачен долж брегот на езерскиот залив:
во еден мој поглед илјадници китки собра
дури секоја се маткаше ко замајана кобра.
3
И брановите го кршеа огледалото модро
танцувајќи крај китките со својата пена,
без да ги надвишат во нивната бодрост;
има ли поет што тие нема да го пленат -
богатата глетка беше племенит напад
а јас само бесмислено зјапав и зјапав!
4
И сега често кога на каучот ќе клапнам
безделнично мрзлив со мисла празна
во третото око тие глетки ќе ми стапнат
и самотијата со блаженство ја мазнат:
тогаш срцето срипува, не е жално веќе,
оти милно танцува со штрковото цвеќе.

*фанки – јак мирис на збајатено сирење

==============
Еве го оригиналот:
I Wandered Lonely as a Cloud
Final Version (1815)
By William Wordsworth
1
I wandered lonely as a cloud
That floats on high o’er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;
Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
2
Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.
3
The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee: -
A poet could not but be gay
In such a jocund company:
I gazed – and gazed – but little thought
What wealth the show to me had brought:
4
For oft when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude,
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.

Мој препев на песната на американскиот поет е.е.cummings
со која Elliot (Michael Caine) ја заведува Lee (Barbara Hershey)
во филмот  Hannah and Her Sisters на генијалниот автор Woody Allen.
1
Таму кајшто никогаш не сум бил а радо би одел,
зад било кое искуството, каде звуците ќе сопрат,
во очите ти и гестовите нежни што ми се модел
за нешто така блиско што ме страв да го допрам;
2
со прсти срце сум си стегнал, во тупаница тупка,
но ти со твојта вита става ќе ми разбиеш поза -
ме отвараш таинствено и вешто, пупка по пупка,
исто ко Пролетта што ја допира својта прва роза.
3
Или,ако посакаш што пoблиску и во мене да си,
јас и мојот живот ќе се затвориме брзо и нежно -
како кога срцето на тој цвет поитува да се спаси
од гладното јато мразулци на невремето снежно.
4
Постојана и без соперник е кршливоста наша
и со знамиња татковински животот го стиска
па на човека му доаѓа реторички да се праша -
зар смртта во секој наш здив не ни е блиска?
5
Јас не знам ниту еден отвори/затвори метод
но длабоко од гласот на твојте очи бев бацен,
тој е помил и од хорот на сите рози на светот
и никој, дури ни дождот, нема толку мали раце.

==============

Оригиналот:
somewhere i have never travelled,gladly beyond
by E. E. Cummings
somewhere i have never travelled,gladly beyond
any experience,your eyes have their silence:
in your most frail gesture are things which enclose me,
or which i cannot touch because they are too near
your slightest look easily will unclose me
though i have closed myself as fingers,
you open always petal by petal myself as Spring opens
(touching skilfully,mysteriously)her first rose
or if your wish be to close me, i and
my life will shut very beautifully ,suddenly,
as when the heart of this flower imagines
the snow carefully everywhere descending;
nothing which we are to perceive in this world equals
the power of your intense fragility:whose texture
compels me with the color of its countries,
rendering death and forever with each breathing
(i do not know what it is about you that closes
and opens;only something in me understands
the voice of your eyes is deeper than all roses)
nobody,not even the rain,has such small hands

Некоја се грижи за мене, па и`одговорив.
=============================
From: Х
To: Lubomir Bocvarov <cooper_bocvar@yahoo.com>
Sent: Thursday, January 19, 2012 6:00 PM
Subject: Vnimavaj dedence!

Pazi se od Impulsivna, dedence! Nema da prezivees uste edna G.
Te sardisa so komplimenti, A TI SI SLAB NA KOMPLIMENTI.
Dobri sme ovde.
============================

Re: Vnimavaj dedence!

FROM:
Lubomir Bocvarov
TO: Х
Thursday, January 19, 2012 6:26 PM

Milo mi e deka ste dobri tamu kaj vas, ostanete takvi.
Nema sansa zena mene vakov umen da me maglosa.
Sum rekol – bi ja zel samo onaa moma koja slucajno
ke mi padne v race otkako ocajna se frlila od zgradata
pokraj koja jas sum pominuval.
A jas pak i odbegnuvam da minam pokraj zgradi.
Toa ti e.
Lj.

Мој препев на Сонетот бр.3 од Рикардо Базалтов, порано познат како Пабло Неруда.

1
Љубичице трнлива, венче на љубовта опора,
шипјак пијан од страсти кои разумот го гушат,
копје на болка и круна на гнев кај се топорат,
по кој пат и како си тргнала во мојата душа?
2
Зошто одеднаш го изрига својот болен пламен
меѓу моите лисја искапени во ладната роса?
Предавник кој беше? Дали дим, цвет ил`камен
ти ги означи чекорите кон мене што те носат?
3
Сигурно е дека од страв ноќта порано зајде,
зората предвреме се породи во вински маки
а сонцето првпат на небото маана му најде,
додека љубовта ме опседнуваше озарена -
сѐ дури сечејќи со своите сабји и драки
во срцево не ми расчисти патека вжарена .
============
Ова е оригиналот:
Soneto III
Aspero amor, violeta coronada de espinas,
matorral entre tantas pasiones erizado,
lanza de los dolores, corola de la cólera,
por qué caminos y cómo te dirigiste a mi alma?
Por qué precipitaste tu fuego doloroso,
www.formarse.com.ar
de pronto, entre las hojas frías de mi camino?
Quién te enseñó los pasos que hasta mí te llevaron?
Qué flor, qué piedra, qué humo mostraron mi morada?
Lo cierto es que tembló la noche pavorosa,
el alba llenó todas las copas con su vino
y el sol estableció su presencia celeste,
mientras que el cruel amor me cercaba sin tregua
hasta que lacerándome con espadas y espinas
abrió en mi corazón un camino quemante.
———-
Еве еден препев на српски.
3.
Opora ljubavi, ljubicice okrunjena trnjem,
šipražije izmedu mnogo strasti nakostrešeno,
koplje bolova i krunico gnjeva,
kojim si putem i kako pošla u moju dušu?
Zašto si sunovratila svoj bolni plamen,
odjednom, izmedu hladnog lišca mog puta?
Tko ti oznaci korake koji te nose k meni?
Koji cvijet, kamen i dim pokazaše moje boravište?
Sigurno je da je drhtala stravicna noc
i zora ispunila sve vrceve svojim vinom
i sunce ucvrstilo svoju prisutnost nebesku,
dok me okrutna ljubav opsjedala neprestano
sve dok, sijekuci svojim sabljama i trnjem,
u mome srcu ne otvori užareni put.

Мој препев на Сонет 25 од Рикардо Базалтов (порано познат како Пабло Неруда)

1
Љубена, пред да те засакам, ништо мое немав:
по улици само талкав и за ништо немав јадеж,
ништо не беше важно и сѐ беше безимена шема,
светот беше само воздух кој чекаше со надеж.
2
Запознав салони од лицемерие пеплосани,
тунели каде месечината се вселила на диво,
хангари свирепи кои се збогуваа јадосани,
прашања кои во песокта трагаа по живот.
3
Сѐ беше празнина, мртвило и нêма пресија,
паднато, напуштено и само гнила будност,
сѐ беше непреносливо и заумно до чудесија,
сѐ беше блиско а туѓо и далеку а ничие -
сѐ дур`твојата убавина и твојата скудност
на есента не ѝ го подарија своето величие.
============
Еве го оригиналот:
Soneto XXV
Antes de amarte, amor, nada era mío:
vacilé por las calles y las cosas:
nada contaba ni tenía nombre:
el mundo era del aire que esperaba.
Yo conocí salones cenicientos,
túneles habitados por la luna,
hangares crueles que se despedían,
preguntas que insistían en la arena.
Todo estaba vacío, muerto y mudo,
caído, abandonado y decaído,
todo era inalienablemente ajeno,
todo era de los otros y de nadie,
hasta que tu belleza y tu pobreza
llenaron el otoño de regalos.
========
англиски превод
Before loving you, my love, nothing was mine.
I wandered about street to street, one thing to the next.
Nothing mattered. Nothing had a name.
The world was made up of hopeful air.
I knew ashen rooms,
tunnels where lived the moon,
cruel-hearted hangars tossing me out,
questions whose insistence was sand.
All was empty, all dead and mute,
fallen, abandoned, and decayed.
All was inalienably odd,
all given over to others, to no one . . .
until your beauty and your poverty
filled the autumn with gifts.
=========
хрватски превод
25
PRIJE no što sam te ljubio nista ne bijaše moje:
teturao sam ulicama i stvarima:
ništa ne bijaše vazno, a sve bez imena:
svijet je bio od zraka koji je cekao.
Upoznao sam salone pepeljaste,
tunele nastanjene mjesecinom,
hangare okrutne koji su se opraštali,
pitanja što su ustrajala u pijesku.
Sve bijaše prazno, mrtvo i nijemo,
palo, napušteno i propalo,
sve bijaše neotudjivo strano,
sve bijaše tudje i nicije,
dok tvoja ljepota i tvoje siromaštvo
ne ispuniše jesen darovima.

Лесно загревање

…

На тројка

Сега на шестка

Мој препев на Сонет бр.89 од Рикардо Базалтов (порано познат како Пабло Неруда)
1
Кога ќе умрам, твоите раце на очи нека ми се тежина:
светлото и житото на твоите љубени раце го сакам,
за само уште еднаш да ме допре нивната свежина
што со нежност ја избриша мојата судбинска мака.
2
Сакам да живееш, додека заспан те чекам со надеж
дека на ветрот му слушаш и шепот и тресок,
дека го вдишуваш мирисот што морето ни го даде
и дека продолжуваш да одиш по нашиот песок.
3
Сакам да продолжи да живее она кое го љубев,
а дека сė тебе те љубев е разјаснета глоса,
затоа цути и понатаму, нека не ти биде шубе
на мојта љубов да станеш наложеното зреење
за сенката моја да се расшета по твојата коса
и така да се дознае причината за моето пеење.
==========
Ова е оригиналот:

Soneto LXXXIX
Cuando yo muera quiero tus manos en mis ojos:
quiero la luz y el trigo de tus manos amadas
pasar una vez más sobre mí su frescura:
sentir la suavidad que cambió mi destino.
Quiero que vivas mientras yo, dormido, te espero,
quiero que tus oídos sigan oyendo el viento,
que huelas el aroma del mar que amamos juntos
y que sigas pisando la arena que pisamos.
Quiero que lo que amo siga vivo
y a ti te amé y canté sobre todas las cosas,
por eso sigue tú floreciendo, florida,
para que alcances todo lo que mi amor te ordena,
para que se pasee mi sombra por tu pelo,
para que así conozcan la razón de mi canto.